witte (gonor)reus

Gisteren bekeek ik de live-uitzending van de Oscar-uitreikingen: een jaarlijkse show met een gouden beeldje voor de beste acteur, documentaire, muziek, kostuums en weet-ik-wat in filmland.
Sethh-Botoxboy-MacFarlane kwetterde de ingestudeerde show aan elkaar en het enige waar het deze avond om draaide was zien en gezien worden. Ik zag siliconenborsten die niet meedeinden bij lachsalvo’s en dames die scheel keken van de honger. Het gaf me een ongemakkelijk gevoel. Naast zo veel nepperigheid leek ik zelf op een rimpelmonster met obesitas en okergele tanden.

 

Na het opgedreunde zinnetje van wandelend toupet John Travolta kwam Ted het podium op. Ted, een kleine teddybeer die furore maakt in een film met veel seksgrapjes, was helemaal in vorm. Verrassend genoeg begon hij over seks, want hoe puriteins Amerika ook is als het gaat om Janet Jacksons tepels en seksscènes onder kilometers laken, flauwe grollen gaan er altijd in.
Ted wilde weten waar de after-party was, en dan niet de brave, maar die met de orgie. Skinny actrices als Anne Hathaway en Nicole Kidman, niet bepaald happig op berenlullen, lachten dapper mee. Vooral als het rode lampje in hun richting scheen.

 

Ik begrijp het niet. De Amerikaanse humor. Net zomin als de Amerikaanse moraal. Over ieder vies woord wordt een pieptoon gemonteerd, maar praten over orgies in een show voor jong en oud kan wel.
Vorige week las ik dat er in de Verenigde Staten 110 miljoen mensen een geslachtsziekte hebben, wat dus betekent dat één op drie Amerikanen met een geslachtziekte rondloopt. Er wordt wat afgeklabatst. Seks is status. Meisjes zijn liever playboybunny dan nobody. Die instelling kost Amerika jaarlijks 16 miljard dollar aan medicatie voor soa’s. Inderdaad. Zestien miljard.

Amerika, het land van uiterlijk vertoon en zelfverantwoordelijkheid. Met als bonus deze schokkende cijfers. De Verzamelde Staten hebben er niet zo veel moeite mee. Zestien miljard dollar is blijkbaar peanuts en een voorlichtingscampagne te duur.
Ted ging na de uitzending in ieder geval mee naar de orgie die volgens de showmaster gehouden werd in het huis van Jack Nicholson. Ik hoop voor Ted dat hij een condoom kan vinden in zijn berenmaat.

 

Mocht je dus weer eens met kwijlende mond naar een  Oprah Winfreyshow, Baywatch-aflevering of Oscaruitreiking kijken: bedenk dan dat in 33% van de hoog opgesneden rode badpakjes en Victoria Secret-slipjes een supersized chlamydia-infectie, gezellige wrat of vileine druiper verstopt zit. Mjammie.

wraak

Vandaag zag ik, nota bene in de Hema, een van mijn vroegere pesters terug. Ze was kleiner dan ik me herinnerde en ik zag aan haar grote pupillen dat ik juist groter was dan zij had onthouden.

Het begon al op het schoolplein. Ik sprak geen dialect en mocht daarom niet meespelen. “Ik verstoi ow neet mechje. Weg hej” Verloren stond ik naast mijn fiets. Onder mijn voeten marcheerden mieren keurig in colonne. Woorden doen geen pijn’, zei mama en letterlijk genomen klopte dat helemaal.

Op de middelbare school groeiden de pesterijen net zo snel als mijn lichaam. Het begon met scheldpartijen over mijn maniertjes. Daarna werd ik tijdens de elf kilometer terug naar huis regelmatig van mijn fiets getrapt. Vanuit de sloot zag ik ze wegslingeren: Iris, Neke en Tessa, brullend van de lach en zichzelf als bavianen op de borst kloppend. Mijn boekentas ging kapot door alle abrupte landingen op het asfalt. De kers op hun taart serveerde ik zelf toen ik mijn droomjas vond. Stapelverliefd was ik op de knalgele parachutestof en opgestikte zakken.
De eerste dagen wachtte ik nog uren tot het schoolplein leeg was, maar de vierde dag ging ik ervoor. Vanaf een afstand hoorde ik ze al aankomen; Iris, Neke en Tessa, druk gillend wie met wie achter de kerk had gefoezeld. “Kanaaaaaaaariepietje!” schreeuwden ze en ik wist dat ik het haasje was. Al trappend op hun fiets om me in te halen, hadden ze gruunen gespaard die ze in de greppel rochelend over me uitspuugden. Ik heb mijn jas een week aangehad.

Tijdens mijn studie hoorde ik dat Tessa’s moeder was overleden. Tessa verhuisde naar Engeland. Ik heb haar geen seconde gemist. Net nadat ik mijn eerste huis kocht, werd Neke op heterdaad betrapt bij een inbraak. Hij ging naar de gevangenis.

De jaren gingen voorbij en ik was alles bijna vergeten. De buikpijn. Alle keren dat ik van ellende in mijn broek had geplast of in de vrieskou naar huis liep omdat de pestmaffia in de dorpsbus zat. Bijna. Tot vandaag.

Mijn moeder besloot dat er gebakjes moesten komen om mijn promotie te vieren. We reden naar de Hema en daar stond ze. Iris. Haar vettige piekhaar vol grijze plukken. Diepe wallen onder haar ogen. Met afgetrapte schoenen stond ze in een donkerblauw schort achter de vleeswarenvitrine. “Ik wil graag een onsje rosbief,” zei ik. Iris keek naar mijn plastic tas van het chique modehuis. Ik trok mijn schouders recht. Met haar ogen naar de vloer gericht pakte ze zwijgend een schaaltje. Ik schraapte mijn keel. “Die wil ik niet. Ik wil dat je verse snijdt.” Met gebogen hoofd hurkte ze voor de koelkast. Deze keer verstond ze me prima.

Lege blog. Leeg hart.

Soms zit het leven mee en soms zit het tegen. Een verschrikkelijk cliché, net als “na regen komt zonneschijn”, maar het is wel verschrikkelijk waar. Net als dat laatste spreekwoord, overigens.

Gisteren ontving ik een anoniem berichtje van iemand die ik ooit met voor- en achternaam op dit blog vermeldde. Althans, ik neem aan dat het bericht van die persoon is, want dat is het nare aan anonieme e-mails. Je weet nooit of de afzender is wie je denkt dat-ie is.
Ook al was mijn stukje eerbaar, Citizin X wil niet op internet gevonden worden.

Voor een schrijver staat de wet op vrijheid van meningsuiting haaks op alle verzoeken tot het wijzigen of verwijderen van stukken en zinnen. Sterker, iedere naam mag op fora of privépagina’s gebruikt worden, zolang er maar geen privégegevens worden gekoppeld. De naam Anneke Paspop mag dus gewoon genoemd worden. Ik mag alleen niet opschrijven dat Anneke in Groetsermus woont of dat haar e-mailadres PopjeAnneke@hotmail.com is.
En ook al is vrijheid voor mij heilig, toch heb ik in dit geval respect voor de motivatie in het mailtje. Karmanie is door de knieën gegaan.

Internet is een oppermachtig medium. Alles kan. Eenmaal geplaatst is het onkruid bijna niet uit te roeien. Krijg ze maar eens weg: foto’s van uw lachende kindje op een Facebookpagina van ene Robert M. Pikante foto’s van uzelf op een anonieme website. Een gepikt gedicht van een broodschrijver waarmee “Liesbeth Jansen” goede sier wil maken.
Roddels, leugens en pesterijen: het is nog nooit makkelijker geweest om mensen de grond in te trappen. Vroeger volstond een flinke mep dan nog wel eens, maar hoe vind je tegenwoordig de beheerder van een schimmige website en wie steekt lekker anoniem een dolk in je rug?

Beste A., je kunt gerust zijn. Ik heb respect voor jou. Ik heb respect voor wie je wilt zijn, voor wat je me vraagt en voor wat wij geworden zijn.
Lege blog. Leeg hart.
Waarom ik het deed?
Misschien wilde ik juist door jou op dat grote internet gevonden worden.

P.s. deze week een persoonlijke blog. Voor mijn column van deze week: surf naar:
Fok.nl column: "en weer een dood kind"

keiharde chantage

 

Soms hoor of lees ik iets in het nieuws waar ik blij van word. Ik geef toe, dat is niet vaak, maar afgelopen zaterdag was het weer zover. Schaterlachend las ik over de diefstal van het bronzen koekje. Het lijkt op de titel van een kinderboek of Suske-en-Wiske-stripverhaal, maar het was heel serieus.

Vorige week werd bij de bekendste koekjesfabrikant in Hannover, Duitsland, het twintig kilo wegende logo gestolen. De fabriek loofde onmiddellijk een beloning uit om het bronzen biscuitje terug te krijgen. Koekiemonster himself stuurde een dag later een met krantenknipsels geplakte dreigbrief naar een krant. Het blauwe vreetbeest uit Sesamstraat claimde de diefstal en sloot een foto van zichzelf met het bronzen koekje in. Zijn eis: Leibniz-koekjes voor ieder ziek kind in het kinderziekenhuis in Hannover. Zonder zwarte chocoladecoating. Melkchocolade moest het zijn.

Eerder las ik wel eens over in supermanpak geklede mannen die reddingsacties opzetten en rijke mensen die geld over straat uitstrooien, maar de koekiemonsterkrimi liet me hardop grinniken.

Het blijft natuurlijk chantage; iets dat niet van jou is stelen en het alleen in ruil voor iets anders teruggeven. Als Svetlana duizend euro vraagt voor een vliegticket naar Boer Henk is dat ook oplichting. Svetlana wil zichzelf ruilen voor geld maar levert niets in retour. Wanneer ik een mobieltje op een terrasje meepik en de eigenaar vertel dat –ie hem alleen terugkrijgt als hij twintig euro stort aan het Wereldnatuurfonds is dat ook niet netjes. Het is mijn telefoon gewoonweg niet, dus ik heb niets te eisen. Dat geldt ook voor Koekiemonster.
Bovendien is –ie niet slim, hetgeen te verwachten valt van een overbehaarde veelvraat die enkel grommend kan schrokken. Want, wat schieten kinderen op met koekjes? Ik zie torenhoge tandartsrekeningen, hoopjes kinderkots, ADHD-achtig gespring door de suikerinjectie en vooral ruzie tussen de kale hoofdjes over wie de meeste koekjes heeft. Een zinloze actie dus.  

Dat kan beter, zou ik zo denken. Ik ben druk bezig met een meer ludiek plan de campagne. Om te oefenen stal ik eerst de Toekan van het dak van het dichtstbijzijnde Van der Valk hotel. In ruil voor schnitzels aan dertig daklozen heb ik hem teruggebracht. Nu ben ik klaar voor de grand finale.

Ik heb bijna genoeg kranten opgespaard. Ook liggen er rubber handschoenen, een kort wit jurkje met rode bies, een rode haarstrik en een plakstift klaar. Na het scheren van mijn benen is het dress to impress. Met het loeikorte schoolmeisjesjurkje verleid ik de eerste de beste piloot met een hormoonoverschot. Daarna pik ik zijn vliegtuig in en hij krijgt het pas terug als hij iedereen met een serieus strafblad of een bonus boven het miljoen heeft gedropt in de Sahara. Ik zie een nieuw avontuur! Suske-en-Wiske-en-de-zachtzoete-zuivering.

smerige ballen

Afgelopen zondag was ze er weer: mijn buurvrouw. Een paar dagen daarvoor wurmde ze ongevraagd haar naar Kölnisch Wasser riekende lijf mijn gang in. In een argeloze bui pakte ik mijn nieuwe snowboots uit de auto en ineens stond ze in mijn hal. “Zozo, doe maar duur,” wees ze met samengeknepen lippen naar het nepbontrandje op de laarzen. Daarmee was ik nog niet van haar af. “Zondag kom ik gezellig eten,” drong ze zichzelf op. Haar stem kraste. De mijne haperde.

Mijn buurvrouw (“zeg maar mevrouw Riekie”) weet alles van onze buurt. Ze kan precies vertellen hoe vaak de pizzakoerier stopt bij mijn andere buren, wanneer het jonge stel van een paar huizen verderop barbecuet (“ik zag stokbroden uit de tas steken en er lag een zak houtskool op de bagagedrager) en op welke krant ik ben geabonneerd (“geef me even de kortingsbon van jouw achterpagina”). 

Als een razende ruim ik die zondagmorgen alle dure glossy’s op, want die vindt ze geldverspilling. Daarna inspecteer ik de kamer en verruil de Uggs-pantoffels voor mijn versleten berensloffen. De chique theedoos gaat, nadat er na haar vorige bezoek een hoop zakjes misten, een middag naar de kelder. En plunderde ze tijdens haar laatste visite alle pralines (“ze staan er toch voor?”), deze keer moet buuf het doen met het pak speculaas dat over de datum is. Ik waaier veertien koekjes op een schoteltje.

In de keuken draai ik twee gehaktballen. De grote, die “mevrouw Riekie” altijd uit de pan vist, krijgt een extra sappige vulling van kattenvoer. Ik moet er zo van lachen dat ik me verslik en over de ovenschotel hoest. Precies op die kant van de schaal leg ik meer kaas. Ik schrik zo van de bel die een half uur te vroeg gaat, dat het verse brokje neuspulk van mijn vinger in de soep valt. Snel veeg ik het andere stukje aan het koffiekopje dat voor haar klaarstaat. 

Ze perst net een wind uit haar billen als ik met het derde kopje koffie de kamer weer in draaf. “Wat eten we?”, loert ze richting keuken. Haar mond is karamelkleurig. Er ligt nog één speculaasje op het bord.

“Die dikke van 144 heeft alweer een nieuwe auto.” Een druppel jus hangt aan haar kin. Ze merkt het niet. Ze schrokt het laatste restje bal naar binnen en schept gehaast een nieuwe lepel puree met extra kaas op haar bord. (“anders blijft het toch maar over.”)

Bij het weggaan prikken harde haartjes in mijn wang als ze de jus op de mijne veegt. Ze knijpt me gemeen hard. Haar warme speeksel spettert in mijn oor als ze knipoogt: “komende zondag bij mij”.

hoeveel vrienden heb jij?

De Nederlandse band Doe Maar zong het jaren geleden al: Als je wint, heb je vrienden.
Dat weet Lance Armstrong inmiddels ook. Rijen dik stonden ze. Echte vrienden. De hele wereld likte zijn gouden kuiten. Tot zijn geregisseerde belijdenis bij Oprah. In plaats van tussen de borsten van een rondemiss op een verhoging, snifte hij nu op een oude bank die Tom Cruise jaren geleden al kapot sprong.

Zonder succes geen vrienden. De Amerikaanse actrice Lindsey Lohan is daar ook een prachtig voorbeeld van. Overmoedig door alle Halleluja’s transformeerde de roodharige elf in een blonde feestdraak. Genegeerd door tout Hollywood spreidt Lindsay tegenwoordig haar Benzedrinebeentjes als escortdame. Hollandse Yolanthe weet het ook. Met enkel vrienden uit Volendam zou ze nu nooit bilschudden in een film met A-lister Mark Wahlberg. Zelfs Estelle kwam erachter. “Ik leer nu mijn echte vrienden pas kennen,” knarsen haar Dobbelmanwitte tanden in glossy Beau Monde.

Winnaars hebben vrienden. Met berichten als “ik krijg een kunstgebit” of “ik voel me eenzaam” klikt zelfs Bambi je weg op Facebook. Dat heeft het Braziliaanse bedrijf Namoro Fake nu ook ontdekt. Voor omgerekend 36 euro verzorgen zij een maand lang de Braziliaanse versie van Doutzen als jouw vriendin, inclusief dertig “persoonlijke krabbels” op je Facebookpagina. Sloebers kunnen voor slechts drieënhalve euro een “gewone” vriend kopen.

Voor mij, the lonesome ranger from Arnhem, kwam dit bericht als geroepen. Meteen nadat ik het las, verkocht ik mijn iPad. Van de opbrengst en mijn allerlaatste centen schafte ik 78 nieuwe vrienden aan. Glunderend bekeek ik twee dagen later in het internetcafé mijn profiel. Bovenop de 78 nieuwe hubbies had ik er ineens 23 Nederlandse vrienden bij! Ze stuurden zelfs berichtjes!

Huppelend rekende ik af en danste gelukzalig naar buiten. Ik viel pardoes van de stoep. In de ambulance werkte ik mijn status bij. Het bleef stil.
Eenmaal in het gips Facebookte ik het kamernummer, worstelend met mijn enige overgebleven oog en beide benen in een katrol. Ik kreeg nul reacties.

Dat is nu twee weken geleden. Op mijn verder kale prikbord hangt inmiddels een servetje waarop de nachtzuster een bloem getekend heeft. Ik kan weer zelf eten. Naast mijn lege bloemenvaas ligt een gehuurde ipad waarop ik oude songteksten van Doe Maar lees. Het troost me. Eerst las ik de songtekst van “Nachtzuster”, maar momenteel  vind ik steun bij “Alles gaat voorbij” en “De bom.”

over rokjesmannen en halal-worst

 

Dierbare vrienden die al jaren niet meer in Nederland wonen, stuurden me pas een serie foto’s. Blozend stond het blonde, Hollandse gezin op een trap. In Schotse rokjes. Geruite plooien boven blote, knokige benen met kniesokken. Om hun heupen een flinke riem met buideltas. Ze glunderden en keken gelukkig.

Prachtig vind ik dat. Zo’n stel oerhollanders, volledig opgenomen door hun nieuwe woonomgeving en geïntegreerd in alle lokale gebruiken. Inclusief het eten van Haggis en het vieren van het Hogmanay-festival.
Je hoort het vaker. Nederlandse expats die in Duitsland ineens gaan vousvoyeren. Kerels proostend met een glaasje sinas in Dubai. Hordes toeristen, fotograferend in tempels en paleizen in gehuurde sarongs om schouders en knieën te bedekken en Koningin Beatrix en Prinses Máxima, vroom gesluierd op staatsbezoek in Abu Dhabi. Mijn vrienden en de RVD bevestigden dat zij dit deden “uit respect voor de gewoontes uit het land”. Easy as that, zou je zeggen.

Toch blijkt bovenstaande in Nederland voor een groot deel te bestaan uit eenrichtingsverkeer.
Ze bestaan heus wel, Indiërs die Sinterklaas vieren en Marokkanen die boerenkool maken, maar het zijn er erg weinig.
Frau Antje daarentegen serveert sushi, roti en couscous op boerenbontservies. In gevangenissen is halal-eten standaard. Jan de Veganist en Marco Macrobioot hebben in Mali of Turkije dikke pech.

Zestien miljoen mensen, oké, minus dat troepje van Blondie uit Venlo, passen zich aan met speciale moslimwoningen waarin vrouwen geen man kunnen tegenkomen. Attractieparken openen gebedsplaatsen. Nog niet zo lang geleden presteerde de politie het om een vacature exclusief open te stellen voor “vrouwen en allochtonen”. Den Haag faciliteert initiatieven die integratie in de weg staan. Ik heb het hier over subsidies aan moskeeën onder het kopje “sporten voor allochtonen” of een eigen buurthuis voor vereenzaamde Palestijnse migranten.

In multiculti-Nederland spreken we net zo makkelijk jarenlang Engels met onze buren die wel vrij willen op katholieke feestdagen maar amper kunnen communiceren. Niemand hoeft zich aan gebruiken te houden.
Begrijp me goed: van mij mag iedereen eten, geloven en dragen wat hij of zij wil, mits dat een ander niet schaadt. Wanneer echter schapen voor het oog van kinderen op balkons worden geslacht of vrouwen worden beledigd met een afwijzing op hun uitgestoken hand, gaat dat mij een brug te ver.
Het lijkt mij dat je met je best doen om te integreren of rekening houden met bepaalde gebruiken in het gastland, niets van je eigen identiteit hoeft te verliezen.

De vraag aan u is hoe wij nu echt kunnen bijdragen aan een succesvolle samenleving. Ik probeer het met humor. Voortaan eet ik hutspot met halal-worst en neem een doosje chocozoenen mee voor mijn Nigeriaanse vrienden. Ik kies voor geraniums in plaats van afrikaantjes bij het tuincentrum.
Mag ik nog wel raden of er nu wel of geen onderbroek onder die Schotse rokken zit?

stoute piemels

Hoera! Voor me ligt een nieuw jaar waarin ik weer ouder word. En rimpeliger en ietsje dikker. Met een beetje geluk ben ik dit jaar zelfs aan de beurt voor een leesbril. Want ook al overkomt het negentigplussers nog steeds: de kans dat ik verkracht word, wordt ieder jaar kleiner.

Vlak voor Kerstmis overleed Jyoti, een 23-jarig Indiaas meisje. In de bus werd haar vriend bewusteloos geslagen en Jyoti door zes jonge testosteronbommen zo gruwelijk verkracht en als vuil achtergelaten, dat zij later aan haar verwondingen overleed. Broek uit, pretmossel open en raggen maar.

Ook al is de kans het grootst in de leeftijdsgroep tussen 15 en 25, twaalf procent van de vrouwen in Nederland is ooit verkracht. Een op drie heeft te maken met seksueel geweld. In Zuid-Afrika heeft een vrouw meer kans verkracht te worden dan dat ze haar middelbare school afrondt. Iedere halve minuut is hier een vrouw het haasje. Iedere drie minuten een kind.

Seksueel misbruik is niet nieuw. Wel blijkt uit onderzoek dat daders lang geleden vaak psychisch gestoorden waren. De laatste decennia bewijzen de cijfers dat verkrachters zich vervelen, boos zijn op iemand of simpelweg vinden dat ze het recht hebben om een vrouw seksueel te bezitten. Ondanks dat vier van de vijf vrouwen geen aangifte durft te doen na te zijn volgekliederd omdat zij druk zijn met SOA’s, zwangerschap of therapie, voelt een derde van de daders zich totaal niet schuldig. Voor hen loopt het lekkers gratis rond op straat. De pakkans is nihil.

De maatschappij: dat ben jij, leren we. Maar wat we vooral leren is dat seks erbij hoort. Op MTV glibberen pornopopjes in zeemleer, weekblad Panorama lokt met grote jetsers en (nog getrouwde) Sylvie kleeft met haar blote billen op de streekbus. In het tv-programma Passie in de Polder kunnen fanatieke seksers een heuse pornofilm met zichzelf in de hoofdrol winnen.

Ik wacht op de overheidscampagne die uitlegt dat veertienjarigen geen pijpbeurt hoeven te geven in ruil voor een drankje in de kroeg. Waarin duidelijk wordt gemaakt dat je op straat geen “Hey mokkel, neuken?” zegt tegen vreemden en al helemaal niet in andermans borsten knijpt. Een kruistocht die vooral leert dat een lichaam persoonlijk eigendom is dat je weliswaar een ander mag geven, maar waar je zelf over beschikt.

Voordat SGP-er Van der Staaij opnieuw een hele discussie aanzwengelt over het al dan niet toestaan van abortus na verkrachting, kan hij zich misschien nuttig bezig houden met preventie en bestrijding.
In Nederland mag je dan misschien twintig uur taakstraf krijgen, in India staat voor verkrachting gewoon levenslang. Voor mij is het binnenkort tijd voor Mephisto-loafers en een regenkapje. Da’s wel zo veilig op straat.

jaarhoroscoop 2013

Gaves mag je niet verwaarlozen. Die heb je, of die heb je niet. Via een workshop “ontvang je chakra’s” weet ik dat ik de toekomst bijna onfeilbaar kan voorspellen. Om u van dienst te zijn heb ik vandaag, na het wegwerken van de laatste oliebol, mijn kamer gezuiverd met verdrijvingswierrook. Dat geeft me altijd enorm veel ruimte voor mijn chakra’s. Via Uranus voorspel ik dan ook het volgende:

Januari is dit jaar een goede maand om voornemens te maken. Na 2012 wordt 2013 door velen letterlijk ervaren als een nieuw begin. Hoe spontaner u bent in 2013, hoe meer toevallige ontmoetingen u zullen overkomen.

Indien u een partner heeft, kunt u rond de 14^e februari een lief gebaar verwachten.

Na een koude start, zal alles in het voorjaar makkelijker gaan. Tussen februari en november krijgt u de kans om een goede daad te verrichten.

Door veranderingen in kosmische energiebanen blijft u een hekel houden aan mensen die liegen. Dit zal in 2013 het hele jaar zo blijven. Vermijd personen die bot en onbeschoft uit de hoek komen. Sommige sterrenbeelden zullen hiervan hinder ondervinden, anderen hebben hier nauwelijks last van.

Eind april schuiven Mercurius (de communicatieplaneet) en Pluto over elkaar heen. Ik zie hierbij vooral de kleur oranje. In deze periode kan een gesprek met een Maagd, Waterman, Vissen, Schorpioen, Boogschutter, Steenbok of Tweelingen veel effect hebben.

U heeft een financiële meevaller aan het einde van de maand mei.

In de maand juli of augustus kunnen de meesten onder u veel vrije dagen verwachten. Ik zie wat esoterische ontwikkelingen, met name in de zomermaanden, misschien een lange reis?

Na augustus wil de zon in het zevende huis stralen! De binnenplaneet laat een duidelijke wijziging zien binnen uw persoonlijke groei, met andere woorden: u ontwikkelt zich tussen augustus en december!

Rond de herfst piept de planeet Mars meer door de nevel heen. Sommige sterrenbeelden profiteren van deze elliptische fase. Prettig nieuws zal in deze periode goed vallen.

In december verandert de atmosfeer danig. De coördinaten verschuiven hier, waardoor de ascendanten meer zullen rijzen. Ik voorspel dat u in deze periode feest zult vieren.

Op persoonlijk vlak voorziet het heelal dat u ergens dit jaar wordt gekwetst. Dat kan ernstig pijn doen. Een bergkristal onder uw hoofdkussen kan dan helpen. Op financieel gebied kunt u dit jaar grote problemen krijgen indien u rekeningen niet tijdig of helemaal niet betaalt. Met ontspanningsyoga of Zen-meditatie maakt u een grotere kans om dan tot rust te komen.

Van algemene aard zie ik dat er in 2013 een zeer beroemd showbizzkoppel gaat scheiden. Ook zal een prominente politicus zich terugtrekken. Een lid van een Europees koningshuis gaat bevallen. In een laatste halo las ik nog dat er dit jaar mooie momenten zullen zijn maar dat er helaas ook vervelende dingen gaan gebeuren.

Gelooft u niet in voorspellende gaven? Laten we dan volgend jaar deze horoscoop eens controleren. Zoals gezegd, ik heb een gave. Ik weet zelfs wat u op dit moment leest. Ik zie… ik zie de letters… K... A.. R... M... A... N... I... E...

grijpstuivers

 

In Japan is deze week een bejaarde tot een jaar cel veroordeeld voor het stelen van negen cent in een tempel. Ik moet slikken als ik het lees. Een kort moment zie ik mezelf.

Zeven jaar ben ik als ik met mijn ouders en broer in onze gloednieuwe Simca door Oostenrijk trek. Mama doet geforceerd haar best om het gezellig te maken, Broertje C. en ik geven elkaar om de beurt gemene stompen. “Nee, jij bent stom!” Papa heeft al een paar keer op zijn hoofd gekrabd en krijgt de bekende rode vlekken in zijn nek. Onder het rijden draait hij zich half om en heft één arm. C. en ik houden ons koest. Papa’s klappen zijn een stuk harder dan die van elkaar. De uitbarsting blijft gelukkig uit.

Een half uur later parkeren we op een bergplateau. Papa wijst naar een picknickbank en mama draaft ernaartoe met een oude theedoek. Als ze het hout heeft afgenomen, eten we zwijgend onze in het hotel gesmeerde broodjes. Na een slokje koffie slaat papa zijn donkerbruine plastic beker van tafel. “Je had de thermoskan eerst moeten voorverwarmen met gekookt water, trut!” Hij schreeuwt en mama knikt naar ons. “Gaan jullie maar even spelen.” C. en ik rennen nieuwsgierig naar het altaartje in de uitgehakte rots waar we al die tijd al verlekkerd naar keken. Achter tralies staat een Mariabeeld: een serene vrouw met uitgestrekte armen in een blauwe, porseleinen jurk. Ze staat tussen plastic bloemen en houten kruizen en overal liggen geldstukjes. “Als we later geld hebben, kunnen we zelf op vakantie,” droomt C. hardop. In de verte roept mama. Papa schudt driftig de thermosfles leeg in het gras.

We zijn al bijna veertig kilometer verder als de muntjes in mijn hand per ongeluk rinkelen. Mijn ouders zijn woest. De auto slingert over de weg als papa zijn arm naar achteren zwaait om mij een mep te geven. Ik huil, maar de pijn is snel weg als ik de grote ogen van mijn broertje bewonderend zie kijken. Papa en mama zijn eindelijk eensgezind. “Eigenlijk moeten we jullie hier gewoon achterlaten in de bergen!” schreeuwt papa. Mama knikt. “Stelletje rotkinderen.”
Bij het eerste kapelletje dat we tegenkomen remt hij af ent trekt me aan mijn vlechten de auto uit. “En snel, jij!” C. staat achter ons te giebelen. Papa’s hand rust op zijn kruin. Onder toeziend oog van mama druk ik alle muntjes in het houten collectedoosje voor de plastic Maria met een rozenkrans om haar nek. Ze kijkt naar me, haar armen vergevingsvol omhoog. 

(vuil)spuiten en (alles) slikken

Mijn oogleden plakken bijna aan elkaar vast als ik zomaar binnenval bij “Spuiten en Slikken”; het onconventionele tv-programma van inmiddels belegen huisvader Filemon Wesselink. Tienermeisjes en opgezwollen plassertjes met warhaar lachen op commando naar Filemon. Die zit te glimmen want hij heeft “goed nieuws” voor de kijkbuiskindertjes. Glunderend verkondigt onze Messias, hij doet er bijna een plasje bij, de blijde kerstboodschap. De wietpas wordt afgeschaft. BNN vindt drugs niet alleen hartstikke oké, binnenkort kan gelukkig iedereen weer zijn of haar goddelijke gang gaan. Schaamteloos linkt Filemon drugsgebruik aan “normaal gedrag”. De mini-neanderthalers om hem heen kijken blij.

Het programma opent met een pornosterretje dat een borstvergroting wil. Volgens Milena houden de meeste mannen van flinke joekels. Dat ze geen winterjas meer kan dichtknopen deert haar niet; er is gewoon meer werk met grotere uiers. De specialist, Dokter van Onselen, formuleert het anders. Milena’s eigen borsten zijn “leeg”. Ook zou “meer projectie van de borsten niet misstaan.” Zijn assistente drukt naast hem extatisch haar nagels in beide handpalmen. Dan volgt een verslag van de operatie. Ik ben geschokt hoe vernieuwend BNN na al die jaren nog is. Een borstvergroting! Op! Televisie!

Filemons volgende gast, een GroenLinks-vertegenwoordiger met een fopneus aan een brilmontuur krijgt tussen de hasjdamp een prachtig idee. Tijdens werktijd heeft de drugsmessias bedacht dat er buiten stadskernen legale wietplantages moeten komen. Tuinderijen kunnen hun met moeite gevonden aspergestekers en tomatenplukkers inzetten om aan de permanente vraag te voldoen. Zijn aanvulling dat hiervoor taakstrafdelinquenten kunnen worden ingezet, slikt hij met zijn hijs van de tafeljoint in. Af en toe wordt Arno Bonte’s (alias de Fopneus) verhaal onderbroken door een uitverkoren playboymissje dat naast hem rondborstig stoned zit te zijn. Met na ieder grapje een vertraging van een paar minuten lacht ze lekker gek mee.

Net als ik bijna uit mijn stoel val van een Kerstman met glitterspray op zijn blote benen, wordt het kringgesprek onderbroken. BNN rapporteert een nieuw item. Sigarettenjunk Jan-Willem kruipt onder invloed van verboden deliriumplantjes met een handjevol medeaddicts in een Hiawatha-zweethut. Eerst lepelen zij in de tuin van Ome Lars (tussen de planten en een heksenkring van Gamma-grind) het zware Iboga-gif in. Dit helpt om “door een wedergeboorte afscheid te nemen van demonen”. Omdat dit “resetten” “ceremonieel werk” is, lukt dit volgens wonderdokter Lars niet in het medische circuit.

Daarna promoot ex-voetballer Andy van der Meijde zijn neukboek. In diens gloriedagen, zo op het oog minstens vijfentwintig jaar geleden, had hij bijna dagelijks seks. Dat zijn vrouw thuis hoogzwanger was, maakte hem niets uit: Filemon vindt Van der Meijde reuzenspannend. Met een trillend stemmetje neemt hij afscheid voor de winterstop. Ik zit inmiddels op het puntje van mijn stoel en houd mijn vingers gekruist. Zou BNN het durven volgend jaar? Een echt vernieuwend programma? Ik stel voor: “De kas”. Een wekelijks programma over een wietplantage met de grootte van een flinke fabriekshal. Gepresenteerd door de giebelende playmate en medegiechel Britt Dekker. Boordevol DD-cups en leuke gewapende hennepovervalletjes na vijven. Mag ik dan wel af en toe een resettende wedergeboorte in een zweethut van homo Erectussen Filemon en Fopneus Bonte? 

smachtende mannen

 

Iedere keer dat ik inlog in Hotmail, staat er rechts een bannertje van Lexa. Mijn computer heeft dan voor mij beslist dat het tijd is voor een date. Smachtende vrijgezellen genoeg: vanaf de advertentie word ik toegelachen door de knappe Basde_56. Hij lacht fluks zijn gefotoshopte quick-and-brite-tanden bloot. In werkelijkheid heb ik -buiten Barbie en Michael- nog nooit lichtgevende tanden gezien, maar Bas heeft ze. Bas is ook gezegend met een goede kop haar. Hij staat niet te pronken in zijn zwembroek of naast een gedateerde Ferrari, zoals de leftovers op de site, maar neutraal op een foto zonder lichaam. Ik durf te wedden dat er in zijn profiel staat dat hij universitair geschoold is. Mocht ik al niet vallen voor de charmes van Basde_56, dan lonkt Diederik ook zoetsappig glimlachend. Diederik heeft ook zin in een afspraakje met mij. De zwoele imitatie van George Clooney trekt me bijna het scherm in met een aura van succes en een totale overgave die zelfs schoonmoeders over de streep trekt. Het meest mooie is nog wel dat ze alle drie altijd online zijn, of ik nu midden in de nacht of voor het ontbijt mijn mail lees. Twentyfourseven staan deze woeste ridders klaar om met mij te chatten.

Het enige vreemde is, en dat zal wel een detail zijn, dat Bas, Diederik en Robert zich al bijna vijf jaar aan mij opdringen. Begrijp me goed: ik vind het zalig als een man veel moeite voor me doet, maar drie Hollandse, goedopgeleide Adonissen met paringsdrift die al een lustrum lang op mij wachten? Ik voel me heel speciaal, dat deze Godenzonen al vijf jaar geen leuke date kunnen vasthouden en kennis met mij willen maken.

Even heb ik getwijfeld. Lijden deze hotties aan een ernstige mate van bindingsangst? Zijn ze zwaar contactgestoord, notoire vreemdgangers, of psychiatrisch patiënt? Logeren ze wellicht in “hotel slot-en-grendel”? Om de man die wordt voorgeschoteld te kunnen strikken in haar web der liefde, zal iedere andere vrouw moeten inzetten met grof geschut. Met advertenties als “spontane vrouw wil met jou de wereld ontdekken” kun je natuurlijk niet aankomen bij Bas of Diederik. En Robert wordt niet warm of koud van “een goed glas wijn bij de openhaard”. Getemd moeten ze worden, en daarvoor is alleen het beste goed genoeg.

Een kort ogenblik heb ik de pagina van Microsoft bekeken waarin ik “gepersonaliseerde advertenties” kan blokkeren, maar ik durf het niet. Wat als ik straks in hoge nood ben? Wat doe ik als ik contact zoek met een advertentie (knettergekke amateurnymfo is klaar voor minstens zo knappe man die het single leven wil verlaten) voor Diederik, Bas of Robert?

Ik laat het maar even zo. Het is heerlijk om een George Clooney-lookalike achter de hand te hebben voor tijden van gebrek. Bovendien, ben ik in al die jaren al behoorlijk gewend aan ze. Het blijft tenslotte heerlijk dat er nu al vijf jaar een handjevol lekkertjes smachtend op mij wacht.