hoeveel vrienden heb jij?

De Nederlandse band Doe Maar zong het jaren geleden al: Als je wint, heb je vrienden.
Dat weet Lance Armstrong inmiddels ook. Rijen dik stonden ze. Echte vrienden. De hele wereld likte zijn gouden kuiten. Tot zijn geregisseerde belijdenis bij Oprah. In plaats van tussen de borsten van een rondemiss op een verhoging, snifte hij nu op een oude bank die Tom Cruise jaren geleden al kapot sprong.

Zonder succes geen vrienden. De Amerikaanse actrice Lindsey Lohan is daar ook een prachtig voorbeeld van. Overmoedig door alle Halleluja’s transformeerde de roodharige elf in een blonde feestdraak. Genegeerd door tout Hollywood spreidt Lindsay tegenwoordig haar Benzedrinebeentjes als escortdame. Hollandse Yolanthe weet het ook. Met enkel vrienden uit Volendam zou ze nu nooit bilschudden in een film met A-lister Mark Wahlberg. Zelfs Estelle kwam erachter. “Ik leer nu mijn echte vrienden pas kennen,” knarsen haar Dobbelmanwitte tanden in glossy Beau Monde.

Winnaars hebben vrienden. Met berichten als “ik krijg een kunstgebit” of “ik voel me eenzaam” klikt zelfs Bambi je weg op Facebook. Dat heeft het Braziliaanse bedrijf Namoro Fake nu ook ontdekt. Voor omgerekend 36 euro verzorgen zij een maand lang de Braziliaanse versie van Doutzen als jouw vriendin, inclusief dertig “persoonlijke krabbels” op je Facebookpagina. Sloebers kunnen voor slechts drieënhalve euro een “gewone” vriend kopen.

Voor mij, the lonesome ranger from Arnhem, kwam dit bericht als geroepen. Meteen nadat ik het las, verkocht ik mijn iPad. Van de opbrengst en mijn allerlaatste centen schafte ik 78 nieuwe vrienden aan. Glunderend bekeek ik twee dagen later in het internetcafé mijn profiel. Bovenop de 78 nieuwe hubbies had ik er ineens 23 Nederlandse vrienden bij! Ze stuurden zelfs berichtjes!

Huppelend rekende ik af en danste gelukzalig naar buiten. Ik viel pardoes van de stoep. In de ambulance werkte ik mijn status bij. Het bleef stil.
Eenmaal in het gips Facebookte ik het kamernummer, worstelend met mijn enige overgebleven oog en beide benen in een katrol. Ik kreeg nul reacties.

Dat is nu twee weken geleden. Op mijn verder kale prikbord hangt inmiddels een servetje waarop de nachtzuster een bloem getekend heeft. Ik kan weer zelf eten. Naast mijn lege bloemenvaas ligt een gehuurde ipad waarop ik oude songteksten van Doe Maar lees. Het troost me. Eerst las ik de songtekst van “Nachtzuster”, maar momenteel  vind ik steun bij “Alles gaat voorbij” en “De bom.”

over rokjesmannen en halal-worst

 

Dierbare vrienden die al jaren niet meer in Nederland wonen, stuurden me pas een serie foto’s. Blozend stond het blonde, Hollandse gezin op een trap. In Schotse rokjes. Geruite plooien boven blote, knokige benen met kniesokken. Om hun heupen een flinke riem met buideltas. Ze glunderden en keken gelukkig.

Prachtig vind ik dat. Zo’n stel oerhollanders, volledig opgenomen door hun nieuwe woonomgeving en geïntegreerd in alle lokale gebruiken. Inclusief het eten van Haggis en het vieren van het Hogmanay-festival.
Je hoort het vaker. Nederlandse expats die in Duitsland ineens gaan vousvoyeren. Kerels proostend met een glaasje sinas in Dubai. Hordes toeristen, fotograferend in tempels en paleizen in gehuurde sarongs om schouders en knieën te bedekken en Koningin Beatrix en Prinses Máxima, vroom gesluierd op staatsbezoek in Abu Dhabi. Mijn vrienden en de RVD bevestigden dat zij dit deden “uit respect voor de gewoontes uit het land”. Easy as that, zou je zeggen.

Toch blijkt bovenstaande in Nederland voor een groot deel te bestaan uit eenrichtingsverkeer.
Ze bestaan heus wel, Indiërs die Sinterklaas vieren en Marokkanen die boerenkool maken, maar het zijn er erg weinig.
Frau Antje daarentegen serveert sushi, roti en couscous op boerenbontservies. In gevangenissen is halal-eten standaard. Jan de Veganist en Marco Macrobioot hebben in Mali of Turkije dikke pech.

Zestien miljoen mensen, oké, minus dat troepje van Blondie uit Venlo, passen zich aan met speciale moslimwoningen waarin vrouwen geen man kunnen tegenkomen. Attractieparken openen gebedsplaatsen. Nog niet zo lang geleden presteerde de politie het om een vacature exclusief open te stellen voor “vrouwen en allochtonen”. Den Haag faciliteert initiatieven die integratie in de weg staan. Ik heb het hier over subsidies aan moskeeën onder het kopje “sporten voor allochtonen” of een eigen buurthuis voor vereenzaamde Palestijnse migranten.

In multiculti-Nederland spreken we net zo makkelijk jarenlang Engels met onze buren die wel vrij willen op katholieke feestdagen maar amper kunnen communiceren. Niemand hoeft zich aan gebruiken te houden.
Begrijp me goed: van mij mag iedereen eten, geloven en dragen wat hij of zij wil, mits dat een ander niet schaadt. Wanneer echter schapen voor het oog van kinderen op balkons worden geslacht of vrouwen worden beledigd met een afwijzing op hun uitgestoken hand, gaat dat mij een brug te ver.
Het lijkt mij dat je met je best doen om te integreren of rekening houden met bepaalde gebruiken in het gastland, niets van je eigen identiteit hoeft te verliezen.

De vraag aan u is hoe wij nu echt kunnen bijdragen aan een succesvolle samenleving. Ik probeer het met humor. Voortaan eet ik hutspot met halal-worst en neem een doosje chocozoenen mee voor mijn Nigeriaanse vrienden. Ik kies voor geraniums in plaats van afrikaantjes bij het tuincentrum.
Mag ik nog wel raden of er nu wel of geen onderbroek onder die Schotse rokken zit?

stoute piemels

Hoera! Voor me ligt een nieuw jaar waarin ik weer ouder word. En rimpeliger en ietsje dikker. Met een beetje geluk ben ik dit jaar zelfs aan de beurt voor een leesbril. Want ook al overkomt het negentigplussers nog steeds: de kans dat ik verkracht word, wordt ieder jaar kleiner.

Vlak voor Kerstmis overleed Jyoti, een 23-jarig Indiaas meisje. In de bus werd haar vriend bewusteloos geslagen en Jyoti door zes jonge testosteronbommen zo gruwelijk verkracht en als vuil achtergelaten, dat zij later aan haar verwondingen overleed. Broek uit, pretmossel open en raggen maar.

Ook al is de kans het grootst in de leeftijdsgroep tussen 15 en 25, twaalf procent van de vrouwen in Nederland is ooit verkracht. Een op drie heeft te maken met seksueel geweld. In Zuid-Afrika heeft een vrouw meer kans verkracht te worden dan dat ze haar middelbare school afrondt. Iedere halve minuut is hier een vrouw het haasje. Iedere drie minuten een kind.

Seksueel misbruik is niet nieuw. Wel blijkt uit onderzoek dat daders lang geleden vaak psychisch gestoorden waren. De laatste decennia bewijzen de cijfers dat verkrachters zich vervelen, boos zijn op iemand of simpelweg vinden dat ze het recht hebben om een vrouw seksueel te bezitten. Ondanks dat vier van de vijf vrouwen geen aangifte durft te doen na te zijn volgekliederd omdat zij druk zijn met SOA’s, zwangerschap of therapie, voelt een derde van de daders zich totaal niet schuldig. Voor hen loopt het lekkers gratis rond op straat. De pakkans is nihil.

De maatschappij: dat ben jij, leren we. Maar wat we vooral leren is dat seks erbij hoort. Op MTV glibberen pornopopjes in zeemleer, weekblad Panorama lokt met grote jetsers en (nog getrouwde) Sylvie kleeft met haar blote billen op de streekbus. In het tv-programma Passie in de Polder kunnen fanatieke seksers een heuse pornofilm met zichzelf in de hoofdrol winnen.

Ik wacht op de overheidscampagne die uitlegt dat veertienjarigen geen pijpbeurt hoeven te geven in ruil voor een drankje in de kroeg. Waarin duidelijk wordt gemaakt dat je op straat geen “Hey mokkel, neuken?” zegt tegen vreemden en al helemaal niet in andermans borsten knijpt. Een kruistocht die vooral leert dat een lichaam persoonlijk eigendom is dat je weliswaar een ander mag geven, maar waar je zelf over beschikt.

Voordat SGP-er Van der Staaij opnieuw een hele discussie aanzwengelt over het al dan niet toestaan van abortus na verkrachting, kan hij zich misschien nuttig bezig houden met preventie en bestrijding.
In Nederland mag je dan misschien twintig uur taakstraf krijgen, in India staat voor verkrachting gewoon levenslang. Voor mij is het binnenkort tijd voor Mephisto-loafers en een regenkapje. Da’s wel zo veilig op straat.

jaarhoroscoop 2013

Gaves mag je niet verwaarlozen. Die heb je, of die heb je niet. Via een workshop “ontvang je chakra’s” weet ik dat ik de toekomst bijna onfeilbaar kan voorspellen. Om u van dienst te zijn heb ik vandaag, na het wegwerken van de laatste oliebol, mijn kamer gezuiverd met verdrijvingswierrook. Dat geeft me altijd enorm veel ruimte voor mijn chakra’s. Via Uranus voorspel ik dan ook het volgende:

Januari is dit jaar een goede maand om voornemens te maken. Na 2012 wordt 2013 door velen letterlijk ervaren als een nieuw begin. Hoe spontaner u bent in 2013, hoe meer toevallige ontmoetingen u zullen overkomen.

Indien u een partner heeft, kunt u rond de 14^e februari een lief gebaar verwachten.

Na een koude start, zal alles in het voorjaar makkelijker gaan. Tussen februari en november krijgt u de kans om een goede daad te verrichten.

Door veranderingen in kosmische energiebanen blijft u een hekel houden aan mensen die liegen. Dit zal in 2013 het hele jaar zo blijven. Vermijd personen die bot en onbeschoft uit de hoek komen. Sommige sterrenbeelden zullen hiervan hinder ondervinden, anderen hebben hier nauwelijks last van.

Eind april schuiven Mercurius (de communicatieplaneet) en Pluto over elkaar heen. Ik zie hierbij vooral de kleur oranje. In deze periode kan een gesprek met een Maagd, Waterman, Vissen, Schorpioen, Boogschutter, Steenbok of Tweelingen veel effect hebben.

U heeft een financiële meevaller aan het einde van de maand mei.

In de maand juli of augustus kunnen de meesten onder u veel vrije dagen verwachten. Ik zie wat esoterische ontwikkelingen, met name in de zomermaanden, misschien een lange reis?

Na augustus wil de zon in het zevende huis stralen! De binnenplaneet laat een duidelijke wijziging zien binnen uw persoonlijke groei, met andere woorden: u ontwikkelt zich tussen augustus en december!

Rond de herfst piept de planeet Mars meer door de nevel heen. Sommige sterrenbeelden profiteren van deze elliptische fase. Prettig nieuws zal in deze periode goed vallen.

In december verandert de atmosfeer danig. De coördinaten verschuiven hier, waardoor de ascendanten meer zullen rijzen. Ik voorspel dat u in deze periode feest zult vieren.

Op persoonlijk vlak voorziet het heelal dat u ergens dit jaar wordt gekwetst. Dat kan ernstig pijn doen. Een bergkristal onder uw hoofdkussen kan dan helpen. Op financieel gebied kunt u dit jaar grote problemen krijgen indien u rekeningen niet tijdig of helemaal niet betaalt. Met ontspanningsyoga of Zen-meditatie maakt u een grotere kans om dan tot rust te komen.

Van algemene aard zie ik dat er in 2013 een zeer beroemd showbizzkoppel gaat scheiden. Ook zal een prominente politicus zich terugtrekken. Een lid van een Europees koningshuis gaat bevallen. In een laatste halo las ik nog dat er dit jaar mooie momenten zullen zijn maar dat er helaas ook vervelende dingen gaan gebeuren.

Gelooft u niet in voorspellende gaven? Laten we dan volgend jaar deze horoscoop eens controleren. Zoals gezegd, ik heb een gave. Ik weet zelfs wat u op dit moment leest. Ik zie… ik zie de letters… K... A.. R... M... A... N... I... E...

grijpstuivers

 

In Japan is deze week een bejaarde tot een jaar cel veroordeeld voor het stelen van negen cent in een tempel. Ik moet slikken als ik het lees. Een kort moment zie ik mezelf.

Zeven jaar ben ik als ik met mijn ouders en broer in onze gloednieuwe Simca door Oostenrijk trek. Mama doet geforceerd haar best om het gezellig te maken, Broertje C. en ik geven elkaar om de beurt gemene stompen. “Nee, jij bent stom!” Papa heeft al een paar keer op zijn hoofd gekrabd en krijgt de bekende rode vlekken in zijn nek. Onder het rijden draait hij zich half om en heft één arm. C. en ik houden ons koest. Papa’s klappen zijn een stuk harder dan die van elkaar. De uitbarsting blijft gelukkig uit.

Een half uur later parkeren we op een bergplateau. Papa wijst naar een picknickbank en mama draaft ernaartoe met een oude theedoek. Als ze het hout heeft afgenomen, eten we zwijgend onze in het hotel gesmeerde broodjes. Na een slokje koffie slaat papa zijn donkerbruine plastic beker van tafel. “Je had de thermoskan eerst moeten voorverwarmen met gekookt water, trut!” Hij schreeuwt en mama knikt naar ons. “Gaan jullie maar even spelen.” C. en ik rennen nieuwsgierig naar het altaartje in de uitgehakte rots waar we al die tijd al verlekkerd naar keken. Achter tralies staat een Mariabeeld: een serene vrouw met uitgestrekte armen in een blauwe, porseleinen jurk. Ze staat tussen plastic bloemen en houten kruizen en overal liggen geldstukjes. “Als we later geld hebben, kunnen we zelf op vakantie,” droomt C. hardop. In de verte roept mama. Papa schudt driftig de thermosfles leeg in het gras.

We zijn al bijna veertig kilometer verder als de muntjes in mijn hand per ongeluk rinkelen. Mijn ouders zijn woest. De auto slingert over de weg als papa zijn arm naar achteren zwaait om mij een mep te geven. Ik huil, maar de pijn is snel weg als ik de grote ogen van mijn broertje bewonderend zie kijken. Papa en mama zijn eindelijk eensgezind. “Eigenlijk moeten we jullie hier gewoon achterlaten in de bergen!” schreeuwt papa. Mama knikt. “Stelletje rotkinderen.”
Bij het eerste kapelletje dat we tegenkomen remt hij af ent trekt me aan mijn vlechten de auto uit. “En snel, jij!” C. staat achter ons te giebelen. Papa’s hand rust op zijn kruin. Onder toeziend oog van mama druk ik alle muntjes in het houten collectedoosje voor de plastic Maria met een rozenkrans om haar nek. Ze kijkt naar me, haar armen vergevingsvol omhoog. 

(vuil)spuiten en (alles) slikken

Mijn oogleden plakken bijna aan elkaar vast als ik zomaar binnenval bij “Spuiten en Slikken”; het onconventionele tv-programma van inmiddels belegen huisvader Filemon Wesselink. Tienermeisjes en opgezwollen plassertjes met warhaar lachen op commando naar Filemon. Die zit te glimmen want hij heeft “goed nieuws” voor de kijkbuiskindertjes. Glunderend verkondigt onze Messias, hij doet er bijna een plasje bij, de blijde kerstboodschap. De wietpas wordt afgeschaft. BNN vindt drugs niet alleen hartstikke oké, binnenkort kan gelukkig iedereen weer zijn of haar goddelijke gang gaan. Schaamteloos linkt Filemon drugsgebruik aan “normaal gedrag”. De mini-neanderthalers om hem heen kijken blij.

Het programma opent met een pornosterretje dat een borstvergroting wil. Volgens Milena houden de meeste mannen van flinke joekels. Dat ze geen winterjas meer kan dichtknopen deert haar niet; er is gewoon meer werk met grotere uiers. De specialist, Dokter van Onselen, formuleert het anders. Milena’s eigen borsten zijn “leeg”. Ook zou “meer projectie van de borsten niet misstaan.” Zijn assistente drukt naast hem extatisch haar nagels in beide handpalmen. Dan volgt een verslag van de operatie. Ik ben geschokt hoe vernieuwend BNN na al die jaren nog is. Een borstvergroting! Op! Televisie!

Filemons volgende gast, een GroenLinks-vertegenwoordiger met een fopneus aan een brilmontuur krijgt tussen de hasjdamp een prachtig idee. Tijdens werktijd heeft de drugsmessias bedacht dat er buiten stadskernen legale wietplantages moeten komen. Tuinderijen kunnen hun met moeite gevonden aspergestekers en tomatenplukkers inzetten om aan de permanente vraag te voldoen. Zijn aanvulling dat hiervoor taakstrafdelinquenten kunnen worden ingezet, slikt hij met zijn hijs van de tafeljoint in. Af en toe wordt Arno Bonte’s (alias de Fopneus) verhaal onderbroken door een uitverkoren playboymissje dat naast hem rondborstig stoned zit te zijn. Met na ieder grapje een vertraging van een paar minuten lacht ze lekker gek mee.

Net als ik bijna uit mijn stoel val van een Kerstman met glitterspray op zijn blote benen, wordt het kringgesprek onderbroken. BNN rapporteert een nieuw item. Sigarettenjunk Jan-Willem kruipt onder invloed van verboden deliriumplantjes met een handjevol medeaddicts in een Hiawatha-zweethut. Eerst lepelen zij in de tuin van Ome Lars (tussen de planten en een heksenkring van Gamma-grind) het zware Iboga-gif in. Dit helpt om “door een wedergeboorte afscheid te nemen van demonen”. Omdat dit “resetten” “ceremonieel werk” is, lukt dit volgens wonderdokter Lars niet in het medische circuit.

Daarna promoot ex-voetballer Andy van der Meijde zijn neukboek. In diens gloriedagen, zo op het oog minstens vijfentwintig jaar geleden, had hij bijna dagelijks seks. Dat zijn vrouw thuis hoogzwanger was, maakte hem niets uit: Filemon vindt Van der Meijde reuzenspannend. Met een trillend stemmetje neemt hij afscheid voor de winterstop. Ik zit inmiddels op het puntje van mijn stoel en houd mijn vingers gekruist. Zou BNN het durven volgend jaar? Een echt vernieuwend programma? Ik stel voor: “De kas”. Een wekelijks programma over een wietplantage met de grootte van een flinke fabriekshal. Gepresenteerd door de giebelende playmate en medegiechel Britt Dekker. Boordevol DD-cups en leuke gewapende hennepovervalletjes na vijven. Mag ik dan wel af en toe een resettende wedergeboorte in een zweethut van homo Erectussen Filemon en Fopneus Bonte? 

smachtende mannen

 

Iedere keer dat ik inlog in Hotmail, staat er rechts een bannertje van Lexa. Mijn computer heeft dan voor mij beslist dat het tijd is voor een date. Smachtende vrijgezellen genoeg: vanaf de advertentie word ik toegelachen door de knappe Basde_56. Hij lacht fluks zijn gefotoshopte quick-and-brite-tanden bloot. In werkelijkheid heb ik -buiten Barbie en Michael- nog nooit lichtgevende tanden gezien, maar Bas heeft ze. Bas is ook gezegend met een goede kop haar. Hij staat niet te pronken in zijn zwembroek of naast een gedateerde Ferrari, zoals de leftovers op de site, maar neutraal op een foto zonder lichaam. Ik durf te wedden dat er in zijn profiel staat dat hij universitair geschoold is. Mocht ik al niet vallen voor de charmes van Basde_56, dan lonkt Diederik ook zoetsappig glimlachend. Diederik heeft ook zin in een afspraakje met mij. De zwoele imitatie van George Clooney trekt me bijna het scherm in met een aura van succes en een totale overgave die zelfs schoonmoeders over de streep trekt. Het meest mooie is nog wel dat ze alle drie altijd online zijn, of ik nu midden in de nacht of voor het ontbijt mijn mail lees. Twentyfourseven staan deze woeste ridders klaar om met mij te chatten.

Het enige vreemde is, en dat zal wel een detail zijn, dat Bas, Diederik en Robert zich al bijna vijf jaar aan mij opdringen. Begrijp me goed: ik vind het zalig als een man veel moeite voor me doet, maar drie Hollandse, goedopgeleide Adonissen met paringsdrift die al een lustrum lang op mij wachten? Ik voel me heel speciaal, dat deze Godenzonen al vijf jaar geen leuke date kunnen vasthouden en kennis met mij willen maken.

Even heb ik getwijfeld. Lijden deze hotties aan een ernstige mate van bindingsangst? Zijn ze zwaar contactgestoord, notoire vreemdgangers, of psychiatrisch patiënt? Logeren ze wellicht in “hotel slot-en-grendel”? Om de man die wordt voorgeschoteld te kunnen strikken in haar web der liefde, zal iedere andere vrouw moeten inzetten met grof geschut. Met advertenties als “spontane vrouw wil met jou de wereld ontdekken” kun je natuurlijk niet aankomen bij Bas of Diederik. En Robert wordt niet warm of koud van “een goed glas wijn bij de openhaard”. Getemd moeten ze worden, en daarvoor is alleen het beste goed genoeg.

Een kort ogenblik heb ik de pagina van Microsoft bekeken waarin ik “gepersonaliseerde advertenties” kan blokkeren, maar ik durf het niet. Wat als ik straks in hoge nood ben? Wat doe ik als ik contact zoek met een advertentie (knettergekke amateurnymfo is klaar voor minstens zo knappe man die het single leven wil verlaten) voor Diederik, Bas of Robert?

Ik laat het maar even zo. Het is heerlijk om een George Clooney-lookalike achter de hand te hebben voor tijden van gebrek. Bovendien, ben ik in al die jaren al behoorlijk gewend aan ze. Het blijft tenslotte heerlijk dat er nu al vijf jaar een handjevol lekkertjes smachtend op mij wacht.

monsterspin

In het bovenste keukenkastje helemaal rechts, ik hoef er gelukkig niet vaak te zijn, bewaar ik mijn spinnenbeker. Hij staat voor de vergeelde mixer, die sinds mijn keukenmachine kwam enkel nog schietgebedjes doet. Het is eigenlijk een porseleinen mok, die spinnenbeker. I love sex staat erop; het woordje love is een felrood hart. Ik kreeg hem van een jeugdvriendje toen hij terugkwam van een vakantie met zijn vrienden op Kreta. Van seks hield –ie zeker, dat vriendje. Vooral met Duitse Ilona, die hem nog maandenlang opbelde. Toen ik het uitmaakte, verdween de mok tussen de andere prullaria in mijn exendoos op zolder, samen met het halve hartje waarin mijn naam was gegraveerd.

Nu staat hij in het bovenste kastje. Er hoeft maar een spin over zijn allereerste, vers gesponnen draadje te kijken en ik grijp de mok bij zijn oor. Weglopers met flinterdunne lange poten, springspinnen of monsters vol rughaar: met de spinnenbeker vang ik ze allemaal. Ik lok ze met een pollepel en draai de mok eroverheen. Na vijf minuten, als ik zeker weet dat de spin het porselein niet opzij geschoven krijgt, hervat ik mijn moed en schuif een stevige reclamefolder onder de mok. Dat moet met militaire precisie gebeuren, want voor ik het weet rent meneer Spin (of mevrouw, ik kan het na al die jaren nog steeds moeilijk zien) weer terug naar het donkere hoekje achter de kast. In de struik aan de overkant nemen Spinnemans en ik opgelucht afscheid van elkaar.

We zijn twee handen op een buik, mijn spinnenbeker en ik. Hij klaagt nooit en laat zich niet uit het veld slaan door de kleine zwarte spikkels die alle hooiwagens en wannabee-tarantula’s op zijn glazuur achterlieten. Het deert hem niet dat er een paar losse poten op zijn bodem plakken.

Het is op een donderdagavond dat de deurbel gaat. Daar staat hij: Kretaboy. Twintig kilo zwaarder en met een neus die vier keer harder is gegroeid dan zijn haar. “Hé mokkel!” roept hij met zijn voet al over de drempel. “Ik zag je zus net in de stad en dacht: ik ga eens langs!” Hij draagt hetzelfde opzichtige model pilotenjack als vroeger. “Lekkere bank heb je!”. Hij ploft neer alsof hij thuis is. “Ken je deze nog?” Met een knipoog tilt hij zijn linkerbil omhoog en laat een keiharde scheet.

Ik zoek troost in de keuken en voel opnieuw de pijn van zijn ooit zo giftige en ingenieus gesponnen  web van ontrouw. “Ik denk nog vaak aan ons”, hoor ik om het hoekje. “Ik snap nog steeds niet dat jij het om Ilona uitgemaakt hebt.” Met bovennatuurlijke interesse kijk ik hoe de koffie in de kan druppelt. Vijf meter verderop knettert een nieuwe wind. ‘Ik ben jou ook nooit vergeten,’ denk ik als ik de dampende koffie voor hem neerzet. Een ragfijn zilveren draadje heeft zich losgemaakt uit het achtergebleven webje en trilt als hij koffiemelk opschenkt. “I love sex,” zegt hij als hij een ferme slok neemt. “Je bent mij inderdaad niet vergeten poes.”

lekker gepoept

Mijn kapster is vandaag van slag. Afwezig borstelt ze mijn haar. In plaats van thee geeft ze koffie.

“Is er iets gebeurd?” vraag ik.

Ze trekt haar schouders op en zucht. “Ik kreeg vanmorgen zo’n raar telefoontje. Een meneer wilde bedanken.”

“Maar dat is toch leuk, een dankjewel?”

Ze is niet overtuigd. “Meestal wel. Als iemand blij is, bijvoorbeeld. Maar dit was anders.”

Ze maakt me nieuwsgierig. “Waarom bedankte hij je dan, dat je nu zo in de war bent?”

In de spiegel zie ik dat ze haar ogen kort sluit. Dan vermant ze zich.

“Hij belde om te zeggen dat hij het gewaardeerd had dat hij gisteren in onze salon naar het toilet mocht.”

“Maar dat is toch niet raar?” Ik begrijp er niets van.

“Hij wilde even kwijt dat hij zo fijn had gepoept.” Ze spuugt het laatste woord uit. Ik trek een wenkbrauw op. Om haar te laten zien dat ik een nette dame ben, nip ik keurig van mijn koffie, alsof het voor mij volkomen normaal is dat mannen naar kapsalons bellen om dankjewel te zeggen na een opluchtende bolus.

“Hij vertelde dat hij onderweg was en in zijn auto enorme aandrang kreeg. Daarom was hij gestopt en onze salon binnen gelopen. Hij was zo blij dat hij hier naar het toilet mocht, dat hij er speciaal voor terugbelde.”

Ik begrijp het nog steeds niet helemaal. “Maar dat is toch alleen maar netjes?”

Ze rolt het snoer van de stijltang af en bekijkt me nog een keer. Dan puft een lange teug lucht door haar lippen.

“Nou,” vervolgt ze. “Hij zei dat hij heerlijk gepoept had, dat ons toiletpapier zo zacht was en dat hij flink had moeten persen. Daarna vertelde hij over zijn kringspier, de hardheid van zijn drol door het ophouden en dat hij de borstel had moeten gebruiken om alles weg te krijgen. Tot in detail!”

“Aha. En hoe reageerde jij?”

“Ik was perplex, liet hem zijn verhaal doen. Ik kon amper een woord uitbrengen.”

“Dat was precies wat hij lekker vond, zo met jullie bellen.” In mijn hoofd is het kwartje gevallen.

“Wat is daar lekker aan? Hij bleef wel een kwartier aan de lijn. Ik durfde niet op te hangen, omdat ik het zo zielig vond dat hij astmatisch was. Hij kwam amper uit zijn woorden.”

Aan de overkant van ons hoekje klimt een jongetje uit de kinderknipstoel. Zijn moeder wacht al bij de kassa. Als de voordeur dichtslaat, ben ik de enige klant. Mijn kapster trekt een pluk van mijn haar door de warme tang en kijkt om zich heen. Dan buigt ze naar me toe. “Weet je wat het meest gekke is?” Ze fluistert. “We waren gisteren gesloten!”

de jeugd van tegenwoordig

Precies zes minuten ben ik in de stad als ik de eerste winkel in marcheer. Uit mijn portemonnee grabbelde ik net genoeg parkeergeld voor één uur. Meteen in de allereerste bocht word ik al zonder pardon omver gelopen. De vrouw voor me ruikt naar kattenpis en mijn haar ziet er door de miezerregen uit als dat van Ernie uit Sesamstraat.

Ik ben in het centrum van Arnhem omdat ik een vriendin wil verrassen. In het diepste geheim heb ik voor haar een wandeltocht georganiseerd en daarvoor heb ik twee paar gympies nodig. Die heeft ze niet, weet ik.

Ik stamp langs de schappen. De goedkoopste gymschoenen kosten twintig euro per paar, en dat heb ik er niet voor over. Ik ontwijk de puppyblik in de ogen van de verkoopster die een andere klant helpt. Mijn parkeerbon is belangrijker en dus gaan mijn mondhoeken geen millimeter omhoog.

Gehaast vraag ik de caissière naar goedkope gympies. Het blonde meisje, ze is amper achttien, geeft me een stralende lach. “Ik zou u graag helpen mevrouw, maar we hebben ze niet. Pas in de zomer weer.” Dan buigt ze geheimzinnig voorover. “Ik heb het u niet gezegd, maar ik weet dat onze concurrent om de hoek ze verkoopt. Tweede straatje links!” Ze knipoogt en wijst met haar vinger de goede kant op. In plaats van dankbaar te zijn voor de gouden tip, zucht ik. Een lange zucht ontsnapt uit mijn neus. Nu moet ik weer de regen in en ben ik nog langer bezig.

In de aangeraden winkel staan ze niet. Een stevig meisje, nog geen jaar ouder dan het andere kind, ziet me snelwandelen langs de rekken. Charmant groetend staat ze opeens naast me. Met een korte knik vertel ik zonder maar de schijn van aardigheid op te houden wat ik zoek. Ze knikt. Goedkope gymschoenen verkopen ze alleen in de zomer, maar ze heeft nog wel wat restparen in het magazijn. Als ik een momentje heb, snuffelt ze met alle liefde in de rolcontainers. “Welke maat wilt u?” grijnst ze opgewekt. Haar blauwe ogen stralen als ze in haar dunne bloesje de donkere loods inloopt.

Tien minuutjes later houdt ze triomfantelijk twee paar perfecte gymschoenen omhoog. Haar paardenstaart piekt alle kanten op. “Nog met actiesticker ook. Vijf euro per paar!” Bijna huppelend loopt ze voor me naar de kassa. Ik kijk op mijn horloge. Nog twintig minuten. Als ze opschiet, kan ik nog snel naar de slager. “Ik moet ook enkelsokjes,” bits ik. Met rechte rug leidt ze me naar de sokken. “Deze hebben we mevrouw, kijk, in zwart en wit!” Ze houdt me twee pakjes voor. Dan legt ze haar hand op mijn arm en fluistert. Fronsend commandeer ik haar: “Harder!” Het meisje blijft even vriendelijk. “Als het goedkoop moet zijn mevrouw, zou ik ze ergens anders halen. Deze zijn duur en hun geld niet waard.” Ze wacht op mijn beslissing.

Vier minuten later loop ik door de beveiligingspoortjes. In mijn mond knispert het zuurtje dat ik van de verkoopster cadeau kreeg. Ik heb nog zeker tien minuten over. Als de deur achter me dicht valt, zie ik het. Buiten schijnt ineens de zon. ‘Dat ook nog,’ denk ik. Ik ben mijn zonnebril vergeten.

paarse prinses

Ineens was ze er. De vrouw met de paarse kleurspoeling door in een paarse plastic jas met bontkraag. Ze droeg een opzichtige tas van Chanel waarbij het merkje ondersteboven was vastgestikt. Haar tijgerlegging maakte het er niet beter op. Ik zat op een bankje, voor de kliniek waarin mijn allerliefste op dat moment geopereerd werd. Mijn ogen stonden glazig. Ze zat tegenover me en keek me aan, maar er kon geen lach af.

Vanuit haar jaszak klikte ze in een beweging een aansteker open met haar duim. Het was een metalen Zippo waarin een hartje was gegraveerd. Zuigend inhaleerde ze de rook van haar voorgedraaide sjekkie en bekeek me van top tot teen. Haar gezicht gaf geen krimp. Zelfs de enorme oorringen bewogen niet.

Ik keek over haar heen naar de ruiten van het gebouw waarbinnen iedere dag gestreden wordt. Voor sommigen kwam er uiteindelijk goed bericht, anderen restte het wegslikken en incasseren. De dood of de gladiolen. Ik slikte mijn tranen weg. Zo kon ik niet terug naar binnen, nog een klein momentje frisse lucht zou me goed doen.

De sigaret werd uitgedrukt op het houten bankje, een klein brandvlekje bleef over. Toen ik goed keek, zag ik dat er op hetzelfde plekje meer zwarte stippen zaten. Uit haar tas duikelde de Paarse Prinses een met diamantjes beplakte telefoon op. Haar enorme nagels toetsten driftig op de knopjes. Vanuit mijn ooghoek keek ik naar de glinsterende paarse steentjes. Op het moment dat we oogcontact maakten, borg ze het toestel resoluut op en staarde minutenlang naar de wegwaaiende wolken.

Een kale man zonder wenkbrauwen en wimpers passeerde ons. Ik ritste mijn jas iets verder omhoog. De angst voor een slecht-nieuws-gesprek zorgde voor dunne, natte streepjes die steeds breder werden. Likte ik eerst nog voorzichtig de druppels weg, ik kon ze niet meer tegenhouden. Ik brak. Mijn rug boog voorover om mijn schouders, die nu oncontroleerbaar schokten, te verbergen.

De vrouw met het paarse haar liet zich niet voor de gek houden. Ze schopte haar naaldhakken met pythonprint uit en stak op blote voeten over, richting mijn bankje. Eerst droogde ze met haar tanige handen mijn wangen. De bedeltjes aan haar armband rinkelden. En terwijl ik snikte, gaf ze me een zakdoekje en vlocht onhandig haar hele lijf om me heen en perste zich tegen me aan. Zonder ook maar een woord te zeggen hield ze me zeker tien minuten wiegend vast. Ze liet pas los toen de streekbus zich in de verte ronkend aankondigde. Haar hoge hakken tikten bij het instappen, net zolang tot de busdeuren dichtklapten. Ik keek naar het verfrommelde papieren zakdoekje in mijn handen. Het was paars.

Lelijke Wereld

Tim Ribberink. In één dag en met één advertentie wereldberoemd geworden. De jongen die zich zo gepest en bespot voelde, dat hij zelfmoord pleegde. Vrienden, medestudenten, ouders en leraren hebben niets gemerkt van het getreiter. Toch is Tim nu dood.

Kon je vroeger nog rustig met een bochel of zonder voortanden door het dorp, nu bepalen strenge regels onze status. Sporters injecteren anabolen of doping voor hun minute-of-fame en meisjes slikken in de hoop vijf kilo te vermageren en erbij te horen levensgevaarlijke stackers. Homo’s kruipen massaal terug in de kast. Geert Wilders blondeert al jaren zijn haar. Wie wil er nu buitengesloten worden? Perfect zijn is de norm. Meer voorbeelden staan op Facebook: ruige feestjes, knappe vriendinnetjes en bruine lijven in tropische oorden. Niemand twittert over zelf veroorzaakte aanrijdingen en herpesuitbraken. Het leven moet leuk zijn.

 

Jian Feng kwam er ook achter. Haar man bleek niet verliefd op haar doorzettingsvermogen en ambitie, maar op haar uiterlijk. Na veel cosmetische chirurgie strikte Jian dan wel diezelfde man; hij klaagde haar aan omdat hun liefdesbaby hem niet beviel. Te lelijk. Niet perfect. Weg ermee. Een rechter veroordeelde Jian: bedrog! Lelijkerds horen niet bij knappe mensen.

Wat verschrikkelijk voor Tim en Jian, roept Nederland massaal. Wat een afschuwelijke scheldpartijen op de website van Tim’s werk! De lompheid van de Chinese rechter! Schijnheiligheid op Facebook! Wat een idioterie dat mooie mensen meer verdienen dan lelijke!

Zo zijn wij niet. Wij doen niet mee aan de ratrace om perfectie. Wij kopen liever een bespoten, gemodificeerde komkommer dan een kromgetrokken aanhangsel vol bruine plekken. We dragen liever een Turks Nike-shirt dan een polo van de Hema. Dure vakanties worden op krediet betaald. Ruim 22 procent van de sollicitanten liegt al in de sollicitatiebrief en een op drie vrouwen draagt een push-up beha.

Het kan nog grover. De website mooiemensen.com is er alleen voor “mooie mensen die zoeken naar mooie singles.” Hun advertentie is kristalhelder. Als je door de ballotagecommissie “mooi genoeg” bevonden bent,“ mag je lid worden voor 9,95 euro per maand.” Een selectie tussen buitengesloten worden en “meetellen.” De paar duizend leden zijn inmiddels zo “mooi” dat er volgens de website “regelmatig wordt gecast door reclamebureaus en fotografen.” En, hoe handig: “Via inschrijving garanderen wij dat je niet wordt lastiggevallen door honderden mensen die vaak geen afwijzing kunnen verdragen.” Mensen als Tim Ribberink. Die vallen maar een ander lastig. Hun ouders ofzo.