ken ik effe vanguh?

Een collega-schrijver en vriend van me is flink de Sjaak. Onlangs ontving hij een strenge brief vol ambtelijke taal waarin Meester Daniëlle (ik kreeg spontaan visioenen van lakleren knielaarzen en knallende zwepen) dreigde met fikse boetes wegens schending van het auteursrecht. Mijn vriend had het namelijk in zijn idiote hoofd gehaald een van zijn columns te decoreren met een op het internet gevonden foto. Krijtwit schreef hij excuses en wiste dezelfde dag nog alle foto's van zijn blog. Zelfs de koddige privéfoto's uit zijn bloedeigen Canon-cameraatje werden angstig weggepoetst.
Het mocht niet baten. De genadeklap kwam vandaag. De fotograaf is zo ontriefd, dat hij meent een forse schade op te lopen wegens "schending van de exclusiviteitsrechten". Dat de foto verwijderd is, doet er niet toe. "Cliënt vindt dat een beroep op de goede trouw niet kan baten, nu volgens vaste jurisprudentie eventuele onwetendheid voor eigen risico van de inbreukmaker komt."
Begrijpen doet vriendlief het half, maar als hij binnen vijf dagen 350 eurootjes dokt, gaat mevrouw Kaplaars niet naar de rechtbank.

Niet iedereen zal het gevolgd hebben, maar ook schrijver Kluun maakte kennis met dit verschijnsel. Hij ontving maar liefst vier facturen. In plaats van de gewraakte foto's te wissen, blokkeerde hij eenvoudigweg zijn hele website. Ook zijn Facebook-account staat op non-actief. Ik zie hem voor me aan zijn werktafel. Met een leeg hoofd door zijn opkomend writersblock, rekent hij op een Superman-calculator uit hoeveel fotografen zijn boek of de film "komt een vrouw bij de dokter" illegaal hebben gedownload.

Het raakt mij persoonlijk. Mijn vriend doet niets anders dan ik. Lekker stukkies schrijven. Alles gratis, ter lering ende vermaeck, maar vooral vanuit een diepe, verzengende passie. Vanuit een kriebel; een noodzaak om te schrijven en een fijne pagina aan te bieden. Tot nu toe ben ik de dans ontsprongen, al heeft u vast gemerkt dat ik al weken geen plaatjes meer gebruik. De tijd die ik normaal stopte in het zoeken van afbeeldingen, besteed ik nu aan het aanschrijven van bloggers. Iedere student die dicht, bijstandsmoeder die bespaartips geeft of zakenman die kennis deelt: iedereen waar ik een dubieus plaatje vind, krijgt een waarschuwende mail van me. Want meesteres Daniëlle waarschuwt niet, en dat vind ik nog het ergste. Mij is verteld dat er zelfs fotografen zijn die bewust een foto laten 'zwerven' met een code erin verstopt, zodat ze hem later kunnen googelen om extra inkomsten te generen.
Ik ben er druk mee, met dat waarschuwen. Nederland bezit duizenden, nee wat zeg ik, tienduizenden bloggers. Honderden columnisten en schrijvers die belangeloos informatie delen met de wereld. Soms lees ik de verhalen met een traan, omdat ze vertellen over hun ziekte, frustraties, of zoektocht naar werk. Of ik vind ineens de meest prachtige gedichten en foto's. Een paar van de mooiste thrillers die ik ooit ontdekte, las ik gewoon gratis op een persoonlijke website of blogpagina. Een spannend of grappig plaatje hield dan mijn aandacht vast en voor ik het wist, was ik verknocht.

Dus, beste bloggende hobbyschrijver: mocht je de komende weken géén persoonlijk mailtje krijgen van ene Karmanie: wees gewaarschuwd. Meesteres Daniëlle en consorten slijpen met glimmende oogjes en kinnen vol kwijl hun botte hakbijlen.

Sinterklaas

Ik heb een fotootje van mezelf waarop ik, twee turven hoog, door de klep van de brievenbus tuur. Ik sta daar te gluren omdat mijn vader zojuist Zwarte Piet zag wegrennen. Als ik snel was kon ik hun lantarentjes nog zien.

Na een tijdje word ik teruggeroepen naar de woonkamer. Piet had haast, er zijn nog véél meer kindjes te bedienen. Ik heb flink de pest in. Iedereen heeft hem gezien behalve ik. Ik voel me verraden en zing de rest van de Sint Nicolaasliedjes halfbakken mee. Hij stond nota bene voor de deur toen hij de pakjes bracht. Avonden heb ik voor wortels gezorgd en tekeningen ingekleurd. Hoorde hij dan niet door de schoorsteen hoe ik mijn keel schor zong? Mijn boosheid gaat niet over. De cadeautjes uit de gele wasmand van mijn moeder maken veel goed maar het knelt stevig.

Een jaar later mogen mijn broertje en ik met mijn vader mee naar zijn werk. Sinterklaas komt op bezoek. Ook mama mag mee en we zitten als gezin in de stampvolle kantine. Als onze achternaam door de microfoon galmt word ik met mijn broertje in het gangpad gezet. Ik schuifel naar voren en kijk wat mijn kleine broertje doet. Die vindt het ook niets. Link kijk ik naar Sint. Het is de eerste keer dat ik echte negers van zo dichtbij zie. Ze zijn heel springerig en het verbaast me dat ze borsten hebben. Ik vertrouw het niets en vind het griezelig.

Sint zit statig op een speciaal voor hem gemaakt podium en bromt met zware stem nogmaals onze naam in de microfoon. Uitdeelpiet, griezelig zwart, wenkt me en lacht. De witte tanden lijken zo groot en de lippen zijn zo eng rood dat ik mijn hernieuwde trage pas weer afbreek. Ik blijf stokstijf voor het podium staan en staar naar de grond. Iedereen in de zaal kijkt nu naar mij. Ik plas bijna in mijn broek. Uitdeelpiet houdt nu twee netjes mandarijnen van de stapel omhoog. Ik laat me niet beetnemen. Als ik doorloop zal hij me grijpen en eenmaal in de zak naar Spanje zit ik permanent met hem opgescheept. Ik maak me klein en verschuil me achter mijn broertje. Als ik mijn kans zie duw ik hem keihard in de rug. Mijn broertje valt naar voren, frontaal op zijn gezicht. Zijn krijsen galmt via de omgevallen microfoon door de zaal en verergert als Piet hem optilt. Dan moet ik ook huilen, ik schokschouder en maak diepe uithalen. Gelukkig, daar is mijn vader en Sint knikt naar hem. We mogen direct door naar de cadeautjestafel en gaan terug naar huis.
Het prentje waarop ik met een vuurrood hoofd vol tranen slap in mijn vaders armen hang laat ik lekker in de fotodoos.