Hello-Kitty-Kar-Manie

Een van mijn passies is het vinden van hilarische flauwekul. Prullen waarvan iedereen zich afvraagt waarom ze bestaan. Cocktailprikkers met slingerapen, oranje sokken met aangebreide tenen of opvouwbare, kartonnen bekers. Op markten, in winkels, zelfs in iedere koopgoot sla ik door. Bij het bordje “sale” knettert er iets in mijn eksterhoofd. Als mijn radar ook maar ergens meuk detecteert, spuit mijn bloed door d’aderen.  Hoe gekker hoe liever. Ik kwispel voor iedere vitrine. Zelfs die van de hakkenbar.

Het resultaat van een van mijn strooptochten is een complete “Hello-Kitty” verzameling in mijn auto. Op de pook wiebelt een roze douchemutsje met het witte poesje. Als ik schakel, masturberen mijn vingers met het zachte poezendons. Om de handrem zit een lekker strak Hello-Kitty hoesje. Met klittenband, zodat ik het kan wassen. Op de achterruit een blitse Kitty-sticker. De Hello-Kitty-nummerbordhouder paste niet. De hoofdsteunhoesjes wel. Maar het mooist van alles is mijn Hello-Kitty-spiegelhoesje. Gemaakt van elastisch roze pluche met een grote 3-D-poezenkop erop. Hij krult om het binnenspiegeltje. Eronder een glitterhanger. Voor het stoplicht zie ik iedereen kijken. Dan zet ik stoer de radio harder.

Het geeft me een ultraveilig gevoel, mijn roze kittykar. Ik weet namelijk zeker dat ik niet hoef te vrezen als ik geparkeerd sta op het stationsplein of in de garage die hier “onderdelenmagazijn” wordt genoemd. Zelfs de grootste hork met bivakmuts en breekijzer laat mijn blikje met rust. Bij het door de ruiten schijnen van de zaklamp smelt zijn hart. “Ochgussie”, denkt hij dan. “dit poezelige autootje is vast van een heel schattig, lief, blond meisje. Deze auto is haar trots. Dat kan ik niet kapotmaken. Laat ik maar naar die Mercedes SLK gaan, met de dennenboom-luchtverfrisser en laptop op de achterbank”.